3.روزهای سخت با دخترم

خیلی خیلی حساسم ... نمیدونم چرا اینجوری شدم ... با کوچکترین تلنگری میزنم زیر گریه! قبلا لوس بودم ولی این دیگه عجیبه! ساعت حدودای 8:30 بود دکتر معینی اومد بالای سرم و سئوالایی پرسید و گفت تو مرخصی فقط راه برو ... هر چی بیشتر راه بری برات بهتره ... خلاصه که شروع کردم به راه رفتن تو بخش ... صاف صاف راه میرفتم جوریکه همه تعجب میکردن که من تازه زایمان کردم:)

حدودای ظهر دکتر نوزادان میخواست بیاد که بچه رو ترخیص کنه ... در رو باز کردن و 1 میز مثل این تریبونهای سخنرانی آوردن تو ... خانم دکتر بهره مند مثل 1 گردباد دقیقا اومد تو و 1 نگاه به آمیتیس کرد ... گفت اینم که زرده! ببرینش زیر 8 لامپه! گفتم خانوم دکتر توضیح بدین برای منم ! گفت زردیش بالائه ... باید بره زیر دستگاه اگه تا 1 ساعت دیگه پایین نیاد باید خونش رو عوض کنیم!!! من زدم زیر گریه که برگشت گفت خوبه خوبه گریه نکن! اگه گریه کنی همین الان میبریم خونش رو عوض میکنیم!!! تو رو خدا نگاه کنین با زائو تو بیمارستان خصوصی با اونهمه پولی که میگیرن چجوری حرف میزد! و اینجوری شد که اشک من دیگه بند نیومد ...تا 1 ماه بعد تا بهم میگفتن تو ... میزدم زیر گریه:دی

خلاصه بدون هیچ حرفی بچمون و برداشتن بردن :(( منم که داغون ... 2 شب بود نخوابیده بودم ... ورم بارداری داشتم پاهام عین متکا ... خسته و داغون ... بچمم که اینجوری بردن ... ما هم قرار شد 1 شب دیگه بمونیم ... مامان ماشینمون رو برداشت برد که بره 1 سری کارایی بکنه و برگرده ... مرتضی اومد منو دید گفت میگی چیکار کنیم؟؟؟ هیچی نمیدونستم ... همینجوری که گریه میکردم یکی از پرستارای مهربون اومد پیشم گفت چی شده؟ براش که تعریف کردم گفت ببرش خونه با اجازه ی خودت و زنگ بزن برات دستگاه بیارن تو خونه ... 1 شماره هم بهم داد ... تا قرار شد بستری بشیم مامان مرتضی طفلی 10 دقیقه ای خودش رو رسوند به من ... خلاصه به مرتضی گفتم اجازه بده مرخصش کنیم و ببریمش ... خلاصه تاکسی گرفتیم و رفتیم خونه ی مامان اینا ... تو راه به آقاهه هم زنگ زدیم دسنگاه آورد ... خلاصه چشم بند بهمون داد و گفت 2 ساعت 1 بار بیاریمش بیرون ... گفت شب تا صبح بیدار باشین که دست به چشم بندش نزنه ... خلاصه تا صبح با مرتضی بیدار بودیم بالای سرش ... فردا ظهر مامان مرتضی رفت خونشون ... افشین اینا اومدن پیشمون ... دوباره شب بیدار بودیم و صبح زود رفتیم با مامان برای آزمایش غربالگری و اینکه ببینیم بیلی روبینش چند شده ... روز دوم 10 بود اصولا الان باید پایین میومد ولی وقتی جواب رو گرفتیم شده بود 12 :(( رفتیم مطب دکتر بهرامی تو بیمارستان مهراد ... وقتی دیدش گفت باید بستریش کنین ... برگه ی بستری هم داد برای بیمارستان مهراد ... مرتضی باز نگاه کرد بهم گفت چیکار کنیم ؟ بازم گفتم برگردیم خونه ... وقتی برگشتیم مرتضی کلافه بود ولی سعی میکرد هیچی نگه ... رفت بیرون برای خرید ... مامان اومد گفت ببین بچه ی اونم هست ... بخاطر تو هیچی نمیگه ... ببر بستریش کن که حالش خوب شه راحت برگردین سر زندگیتون ... زنگ زدم بهش گفتم بیا ببریمش ولی مهراد نمیام ... ببرمون بیمارستان لاله ... چون افشین هم اونجا بود برام راحتتر بود که برم اونجا ... بهش گفتم برای منم اتاق بگیر پیشش میمونم که اتاق خصوصی ندادن ... گفتن 1 اتاق داریم که مامانا اونجا میمونن ... خلاصه 1 تخت گرفتن برای من و بچمو بردن تو مراقبتهای ویژه ی نوزادان ... انقدر پشت در اتاق گریه کردم که بهم میگفتن اون مامان گریه ئوئه:)) حالا منو متصور بشین که داغون بودم 4 شب بود نخوابیده بودم ... پاهام ورم داشت و اشکم بند نمیومد! خیلی دیدنی بودم:))

خلاصه با 2 تا مامان دیگه تو اتاق بودم ... تلفن پیش یکی از مامانا بود تا تلفن میزدن صدامون میکرد بریم برای شیردهی ... وای چه ساعتایی بود ... فردا صبح زود باز تست گرفتن که باز هم بالا رفته بود :(( شده بود 18 ! دیگه تو مرز جنون بودم ... بچه مو گذاشتن تو دستگاه 8 لامپه ... هر بار درش میاوردن 1 جوری نگاهم میکرد که دلم میخواست سرمو بکوبم به دیوار:(( خلاصه عصری دوباره تست گرفتن دوباره شد 14 ... خوب بالاخره داشت پایین میومد ... عصری مرضیه بالاخره اومد بچه ی داداششو دید:) شب تنها بودم و منم از تنهایی میترسم ... مرتضی اومد پایین تختم خوابید و این اولین شبی بود که بعد از زایمانم خوابیدم! صبح تلفن زنگ زد مرتضی جواب داد ... گفت گوشی رو بدین به مامان بچه! من گوشی رو گرفتم برگشت گفت شما اینجا زایمان نکردین ؟ گفتم نه آتیه بودم ... گفت باشه خداحافظ! وایییییییییییی یک دلشوره ای گرفتم ... آخه من 2 شب بود اونجا بودم چرا الان باید اینو میپرسید ... رفتم زنگ آی سی یو رو زدم گفتم دخترم شیر نمیخواد؟؟؟ گفتن خوابه ... برگشتم تو اتاق ... همینجوری میلرزیدم ... هر چی مرتضی میگفت چی شده؟ هیچ جوابی نداشتم ... آخر پاشدم رفتم دوباره زنگ زدم گفتم من میخوام بچه مو ببینم ... گفتن خوابه ... گفتم اشکال نداره باید ببینمش ! خلاصه رفتم بالای سرش و همینجوری اشک میریختم! خدایی اصلا نمیدونم اینهمه اشک از کجا میومد! چون من اون چند روز حتی درست غذا هم نخورده بودم :دی پرستاره گفت چی شده؟؟؟ براش که گفتم ... گفت نگران نباش سرپرستار شیفت که عوض میشه از این سئوالا ممکنه بپرسه ... هیشکی نمیتونه بفهمه حالمو ... بچه ام پیشم نبود ... سئوالای مشکوک همه استرس آور بود ... خلاصه دکتر اومد معاینه کرد و گفت اومده پایین شده بود 12 ... گفت 1 شب دیگه باید بمونه برای تثبیت ... خلاصه 2 تا مامان دیگه هم اونروز اومدن باز دوباره ... شب هم رفتیم شیردهی و صبح مثل روزایی که جواب امتحانامون رو میگرفتیم بودم ... همونجور داغون ... دکتر اومد دید و گفت خوبه از نظر زردی مرخصه ولی باید 1 روز دیگه بمونه چون ما نتونستیم ازش نمونه ادرار بگیریم !!! باید بمونه با سرنگ از تو مثانه اش ادرار رو بکشیم بیرون ... منم قاطی کردم گفتم شما که میخواستین این کار رو بکنین دیروز میکردین! به مرتضی گفتم رضایت بده ببریمش ... دکتره که مردپیری هم بود گفت ببرینش پشیمون میشین! گفتم حداکثرش اینه که میبرمش 1 آزمایشگاه ازش آزمایش میگیرم دیگه! چه مرضیه 1 شب دیگه کلی پول بریزیم اینجا؟؟؟ ضمن اینکه همون روز صبح هم 1 موش از این فاضلابیها تو بخش نوزادان بود! گفتم عمرا نمیذارم اونجا بمونه ... خلاصه که ما دخترمون رو هر بیمارستانی بردیم به زور ترخیصش کردیم:)) 

بالاخره روز 7 ام دخترکم پاشو گذاشت تو خونه اش:)